Zie waar een geluid uit bestaat. De analyzer splitst het signaal van je microfoon, een audiobestand of een ander tabblad in frequenties en geeft dit live weer, zodat je een brom van een ruis kunt onderscheiden en precies ziet waar een storing zit.

Luidste frequentie— 
Piek— 
Gemiddelde—
Crestfactor—
Laag 20–250 Hz —
Midden 250 Hz–4 kHz —
Hoog 4–20 kHz —

Sessie dBFS

0:00
Leq—
L10—
L50—
L90—
Max—
Min—

Wat is een spectrumanalyzer?

Hij laat zien uit welke toonhoogtes een geluid bestaat: diepe bassen links, hoge tonen rechts, en hoe hoger de uitslag, hoe luider die toon. Zo ontdek je precies waar een brom, piep of ruis zit.

Zo werkt het

  1. Kies de invoer. Microfoon, een audiobestand of het geluid van een ander tabblad (in sommige desktopbrowsers, zoals Chrome en Edge).
  2. Druk op Start. Geef toestemming voor de microfoon als daarom wordt gevraagd. Het beeld begint meteen te bewegen.
  3. Kies een weergave. Spectrum, Spectrogram, Beide of Octaafbanden via de tabbladen bovenaan.
  4. Wijs het beeld aan. Beweeg eroverheen, of veeg op je telefoon, om de frequentie en het niveau op die plek af te lezen.

Wat alles betekent

De spectrumanalyzer met genummerde markeringen bij elk onderdeel.
  1. Weergaven. Vier manieren om naar hetzelfde geluid te kijken.
  2. Invoer en Start. Waar het geluid vandaan komt, en de knop om te starten en te stoppen.
  3. Het beeld. Een hoge, smalle piek is één constante toon, zoals een brom. Een brede heuvel is ruis, zoals wind of verkeer. Groen is zacht; oranje en rood zijn luid.
  4. Hulpmiddelen. Peak hold bewaart de hoogste lijn. Bevriezen zet het beeld stil. Referentie opslaan bewaart een lijn om mee te vergelijken. Exporteren slaat een afbeelding of de meetwaarden op.
  5. Meetwaarden. De luidste toonhoogte en de bijbehorende muzieknoot als er een duidelijke toon uitspringt, de piekwaarde, het gemiddelde en de crestfactor (hoe piekerig het geluid is).
  6. Lage, midden- en hoge tonen. Hoeveel van het geluid uit lage, midden- en hoge frequenties bestaat.

De vier weergaven

Spectrum toont het geluid van dit moment. Spectrogram voegt tijd toe: het scrolt mee en kleur geeft het volume aan, zodat je een geluid ziet opkomen en verdwijnen. Beide combineert de twee op één frequentieschaal. Octaafbanden bundelen de frequenties in brede staven, net zoals in akoestische rapporten.

De weergave Beide: het spectrum bovenin en het meescrollende verloop daaronder.

Vergelijk voor en na

Klik op Referentie opslaan om de huidige curve als gekleurde lijn vast te houden. Pas iets aan — verplaats een luidspreker, sluit een raam — en het verschil is direct zichtbaar. Je kunt er twee tegelijk bewaren.

Octaafbanden met twee opgeslagen referentielijnen eroverheen getekend.

Waarom is er microfoontoegang nodig?

Alleen om het geluid op te vangen dat je wilt bekijken. Alles wordt direct op de pagina berekend; er wordt niets opgenomen of geüpload. Ook bestanden die je opent, blijven gewoon op je apparaat.

Wat is een spectrogram?

Een weergave van het spectrum in de loop van de tijd. De tijd loopt horizontaal, de toonhoogte verticaal en kleur laat zien hoe luid elk moment was.

Waarom zijn de getallen negatief?

Ze tellen af vanaf het luidste signaal dat de invoer aankan, namelijk 0. Elk reëel geluid zit daaronder.

Kan ik een nummer of video analyseren?

Ja. Zet de invoer op Audiobestand, of op Tabblad of systeemgeluid in een desktopbrowser die dit ondersteunt (zoals Chrome of Edge) — vink "Tabbladaudio delen" aan als daarom wordt gevraagd.

Wat betekent de noot onder de luidste frequentie?

De dichtstbijzijnde muzieknoot en de afwijking in cents. Dit verschijnt alleen als er één duidelijke, constante toon bovenuit steekt. Handig bij het stemmen of om een bromtoon te benoemen.